Карате е јапонска боречка вештина која ги користи сите делови на телото со цел за самоодбрана. Зборот на јапонски значи празна рака. Се појавува во 16 век во древна Јапонија.Прв почнал да ја усовршува,негува и предава од колено на колено,големиот учител (sensej) Окинава. Каратето содржи повеке стилови како што се Wado-Ryu(kai), Shotokan, Kenpo, Wado Kai и други. Прв што почнал да ги усовршува овие стилови се викал Фунакоши Гичин во 20 век. Ударите во каратето се превземени од кинескиот бокс (кунг фу). Притрпеле мали промени од страна на aмериканците и земјите од Азија.
Име
Карате(јапански = празна рака), порано се викало само карате, и така се и ден денеска најчесто користи. Додатакот до се додава поради истакнување на филозофијата на каратето и неговото значење како и во животниот пат. До триесетите години во 20. век карате на јапански се пишувало со 唐手, што значикинеска рака. Ова се зборови кои биле наводно во врска со Кином Танг-династија (618 до 907. година). Со тоа кинеското потекло на оваа боречка вештина е истакнато во самото име. Потоа во Јапан поради политички разлози (национализам) каратето почнало да се пишува 空手,односно празна рака. Новите букви исто така се читале кара-те и се одговарале исто, т.е да се бори главно со празни, голи раце без оружје.
Потекло
Легендите кажуваат, дека во 6. веку будистичкиот монах Таиши Бодидарма од Канчи Пурама во јужна Индији дошол во кинескиот манастир Шаолин (јап. Шоринји) и тука не само што ја основал Зен-будизам, него и монасите ги упутил во посебни телесни вежби како би ги издржале долгите медитирања. Настанал т.н шаолински кунгфу (правилно транскрибирано кванфа, јап. кемпо), од кој се развиле најголем број на кинески боречки вештини. Бидејќи и каратето знае за своето кинеско потекло, себе исто така се гледа за наследник на оваа традиција, чија историска вистина е сумњива.
Од Кина на Окинава
Карате во денешниот облик настанал на пацифички риукиу-острови, особено на главниот остров Окинава. Окинава се наоѓа околу 600 километри јужно од јапански централни острови во јужнокинеском море и денес е најјужна јапанска префектура. Во 14. веку Окинава , тогашно едно самостојно кралство, имало тесни трговски контакти со Јапан, Кина и Корејом. Урбанистичките центри на островот, Наха, Шури и Томари, биле во значајна трговска средина и нуделе жив форум на културни размени со кинеското копно. Со тоа на Окинава достигнале и првите впечатоци на кинески боречки вештини од кванфа/кемпо, каде се измешале со домашни боречки вештини од те/де и се развиле во тоде и окинава-те. Те буквално преведено значи рука, а во понатамошна смисла значи ручна техника. Првобитно име за карате, окинава-те, може да се, преведе исто како рачна техника од Окинава (мисли но наравно на разни техники сеукупно).
Економските значаи риукиу-острови доведува до постојани немири и востанија. Во 1416.год. кралот Шо Шин (исто Шо Хаши) успеал да ги обедини сите острови. Поради одржување на мирот во побунет народ забранил носење на оружје. Да би ги контролирал сите региони, ги обврзал сите локални кнезови на трајно присуство во својот дворец во Шури - овој начин на контрола подоцна го превземал јапонски токугава-шогуни. Поради забрана на оружје, боречката вештина окинава-те постанувале се повеќе омилена и многу негови мајстори патувале за Кина да се усовршат во кванфау (кунгфу).
Година 1609. јапонски Сацума (Сатсума)-клан го завземал риукиу-остров, и негов намесник на Окинава, Шимацу, ја заострил забраната со оружје во таква мера, да се својство на секое оружје, па и церемонијалните, строго казнувало. Оваа забрана на оружје се нарекувалокатанагари, што би значело „лов на мачеви“. Мачеви, каме, ножеви и сите остри алатки биле систематски соберени. Се одело се до тоа, да во едно село се признавал само еден едини нож, со конец вржан за селскиот бунар (или на друго централно место) и строго зачуван. Заострената забрана на оружје требало да ги прекини немирите и наоружаните отпори против новите владетели. Меѓутоа, јапонските самураји имале право на т.н „проба на мачеви“, по која острината на својот мач можеле да ја исробуваат на лешевите, ранените но и самоволно на селаните, што се и случило. Така јапонската анексија довела до зголемување на потребите за самоодбрана, каде според тоа на феудалној Окинава фалеле полициската управа и правните постапки, кои поединците би ги штителе самоволно другите. Недостаток на правните институции и зголемување на потреба за самоодбрана од самоволни нови владетели покренале, процес на интензивирање и субтилизирање од те (=боречки систем) у карате (=боречка вештина).
Околу дваесет години траел, процесот каде што големите мајстори на окинава-теа соединиле во еден опозициони сојуз и одредиле, да се окинава-те во иднина предаде тајно и единствено на изаберените луѓе.
Во меѓувреме во селското становниште се развил т.н кобудо, кој алатките и свакодневните работи со своите специјални техники употребувал како оружје. Притоа се изгубени спиритуални, ментални и здравствени аспекти, како што биле во кванфау (кунгфу). Во ефицијентност борбените вештини не се вежбале техниките, кои со себе носеле непотребни ризици. Кобудо и неговата алатка и свакодневните работи кои се изведени со оружје не можеле од самите економски разлози да се забранат, бидејќи едноставно служеле за снабдување на селаните окупатора. Но сепак било многу тешко да се спротистават со таквото оружје на еден усовршен и добро наоружан ратник.
